Τρίτη, 10 Φεβρουαρίου 2015

Το μεγάλο βατερλό του Βενιζέλου !!!




Χωρίς υπουργείο, χωρίς αντιπροεδρία, χωρίς φωτογραφίσεις, χωρίς προεδρικό αεροπλάνο, χωρίς θωρακισμένη BMW, χωρίς καλό...γραφείο στη Βουλή («τι τρύπα είναι αυτή που μου δώσατε;»), οσονούπω και χωρίς κόμμα. 
Όλοι οι Βοναπάρτες έχουν ένα Βατερλό. !!

                                                                                                           ger

Κυριακή, 8 Φεβρουαρίου 2015

ΜΕ ΤΑ ΤΕΛΕΣΙΓΡΑΦΑ ….ΡΙΣΚΑΡΟΥΝ ΚΑΙ ΤΗΝ ΟΠΟΙΑ ΑΠΑΝΤΗΣΗ…!!!


Του Γεωργίου Βλάχου


Το 90% του πληθυσμού της χώρας έχει από πολύ καιρό κάψει το "λίπος" της ψευδοευμάρειας και της αποχαύνωσης.
Σκουριάζουν απούλητα τα 4Χ4, ερήμωσαν οι μεγάλες πίστες, πάνε τα διακοποδάνεια  με το κερασάκι !!!.
Η απάνθρωπη πολιτική του γνωστού μαύρου μετώπου τα τελευταία χρόνια γέννησε  στρατιές απελπισμένων.
Δημιούργησε μια κοινωνική πλειοψηφία που δεν μπορεί να εκβιαστεί, γιατί πάρα πολύ απλά δεν έχει τίποτα να χάσει.
Μην ξεγελιέστε ″φίλοι″ μας Ευρωπαίοι, δανειστές….
Ο λαός κατάλαβε πλέον ότι ο εκβιασμός σας δεν απευθύνεται στην λαϊκή πλειοψηφία αλλά στο πολιτικό κοινοβουλευτικό σύστημα.
Για μια νέα "συμφωνία" υποταγής, για ένα μνημόνιο που θα το λέμε "πρόγραμμα" και θα είναι κατά "60-70 %" τουλάχιστον ίδιο με το παλιό, για μια τρόϊκα που δεν θα την λέμε τρόϊκα αλλά θα την λέμε "επιτήρηση".
Ας προσέξετε όμως.
Η Ιστορία δείχνει πως ο περήφανος λαός μας όταν τελειώνει το ... "λίπος" ΞΕΠΕΡΝΑΕΙ …. Ηγεσίες τύπου ξεροΠόταμου , ΣαμαροΒενιζέλων και παίρνει τις τύχες στα δικά του χέρια.
Θυμούνται άραγε οι δυτικοευρωπαϊκές ελίτ και οι εδώ υποταγμένοι τι έγινε τις τελευταίες φορές που έστειλαν τέτοιου είδους "τελεσίγραφα" στον Ελληνικό λαό ;
Μολών λαβέ !!! …… Λοιπόν……..

Αυτή θα είναι η απάντησή μας !!!

Σάββατο, 7 Φεβρουαρίου 2015

Οδοδείκτες προς την κατεύθυνση μιας εκπαιδευτικής «ουτοπίας»


ΤΟΥ ΤΡΙΑΝΤΑΦΥΛΛΟΥ ΤΡΑΝΟΥ

τ. Προέδρου Γ ΕΛΜΕ ΘΕΣ/ΝΙΚΗΣ

Έχουμε τελικά μέσα μας την ορθή αντίληψη για τη μόρφωση; Η ελπιδοφόρα προοπτική που γεννήθηκε από τους αγώνες στους δρόμους και την πολιτική μας νίκη στις εκλογές μάλλον γεννά περισσότερα, διαλεκτικής φύσης, ερωτήματα παρά σταθερές βεβαιότητες για την κατεύθυνση που πρέπει να πάρει μια ριζοσπαστική εκπαιδευτική πολιτική.
Η μόρφωση πρέπει να εξακολουθεί να θεωρείται ως υψηλής τάξεως αυτοσκοπός; Η κυρίαρχη αντίληψη για τη μόρφωση, που τη θέλει στραμμένη κυρίως σε πρακτικούς σκοπούς, δημιουργεί τελικά πολιτικά ώριμα, αυτόνομα και υπεύθυνα ανθρώπινα όντα; Σε ποιον βαθμό είναι και η δική μας "κινηματική αντίληψη για την εκπαίδευση" προσανατολισμένη μυστικά προς εξωτερικούς, ετερόνομους προς τη μόρφωση στόχους, όπως π.χ. η κακόφημη απασχολησιμότητα; Μπορεί η εκπαίδευση να σχεδιάζεται, να μετριέται και να τυποποιείται; Αν μπορεί η εκπαίδευση, η μόρφωση μπορεί; Υπάρχει κάποια διαλεκτική ένταση ανάμεσα στις έννοιες αυτές;
Είμαστε στον σωστό δρόμο με τη μετριοπαθή ανοχή του «βασιλείου των αναγκών» ή πρέπει να συγκρουστούμε αποφασιστικά με τις επικρατούσες στρατηγικές ενσωμάτωσης στις οποίες περιλαμβάνονται εξίσου τα ιδιαίτερα και το «Πρόγραμμα Διεθνούς Αξιολόγησης Μαθητών» (PISA) ή «Οι Τάσεις στα Διεθνή Μαθηματικά και τις Φυσικές Επιστήμες» (TIMSS) ή η δημιουργία μιας ασφυκτικά τυποποιημένης «ευρωπαϊκού τύπου» τριτοβάθμιας εκπαίδευσης, όπως προτείνεται μέσα από τη διαδικασία της Μπολόνια;
Υπάρχουν ιστορικά υπαρκτά εκπαιδευτικά παραδείγματα που να τείνουν στην υψηλότερη βαθμίδα της δημοκρατίας; Πώς θα αντιμετωπίσουμε τάσεις προς τον αυταρχισμό και τον ολοκληρωτισμό; Είμαστε έτοιμοι να αγκαλιάσουμε τους νέους που δεν είναι πρόθυμοι να ακολουθήσουν την ηγεμονική συμμόρφωση με τους κυνικούς κανόνες της υπαρκτής κοινωνίας;
Είναι η υπό διαμόρφωση, διάχυτη εκπαιδευτική μας πρόταση, την οποία μπορούμε να αποκαλέσουμε "συγκεκριμένη εκπαιδευτική ουτοπία", ικανή να μας προετοιμάσει για να συναντηθούμε με τις ομάδες που δεν ακολουθούν την επικρατούσα τάση της κοινωνίας, όπως οι μειονότητες, οι υποκουλτούρες, οι χρήστες ναρκωτικών, όλοι όσοι αποτελούν τη "νέα κατώτερη τάξη»;
Είμαστε έτοιμοι ως μεσήλικες εκπαιδευτικοί να ζήσουμε και να δράσουμε σε έναν νέο κόσμο που μας περιθωριοποιεί βιολογικά και πολιτισμικά; Ή μήπως η επιθυμία μας για τάξη, ο προσανατολισμός μας στην υπαρκτή ασφάλεια της μορφωτικής αυθεντίας θα μας φέρει στη θέση να κατηγορήσουμε τη "νέα κατώτερη τάξη" των μορφωτικά αποκλεισμένων ως απροσάρμοστη; Θα μπορούσε η μη τυπική, ανεπίσημη εκπαίδευση ατόμων και ομάδων και τα παραδείγματά της να υποστηρίξουν τη στροφή σε καταλληλότερα μοντέλα εκπαίδευσης;
Οι έννοιες της αυτοκατευθυνόμενης μάθησης, της ολιστικής μάθησης, της μάθησης με όλες τις αισθήσεις και όλα τα δυνατά ταλέντα των νέων, οι δυνατότητες για διαφορετικούς τρόπους μάθησης που περιέχουν δυνάμει την προσωπική και κοινωνική διάσταση της αναστοχαστικότητας, συνιστούν «πλήρη εκπαίδευση», με την καλύτερη έννοια της παράδοσης του Διαφωτισμού. Λαμβάνοντας υπόψη ότι σήμερα η υψηλότερη και πλέον εκλεπτυσμένη μορφή μόρφωσης απονέμεται σε ολοένα και λιγότερους ως ένοχο κοινωνικό προνόμιο και ότι ταυτόχρονα η μόρφωση των υποκειμένων συντελείται σε μια διαλεκτική δίνη μεταξύ της εσωτερικής ζωής των ατόμων και των ουτοπικών προσδοκιών τους, από τη μια, και των κανονιστικών απαιτήσεων της κοινωνίας, από την άλλη, η εκπαίδευση πρακτικά μετατρέπεται σε συνεχή εξισορρόπηση συμφερόντων (μάχη μεταξύ αυτονομίας και ετερονομίας).
Ούτε όμως η παραδοχή της αναγκαίας λειτουργικότητας της παρεχόμενης μόρφωσης, ούτε η απλή σύνδεσή της σε ηγεμονικά συμφέροντα, αλλά ούτε και η ιδέα της απόλυτης ανεξαρτησίας και του σεβασμού της ατομικότητας, μπορούν να λύσουν αυτό το δίλημμα. Η προσωπική αυτονομία είναι πάντα μια κατάσταση που συμπλέκεται και εξαρτάται από την κοινωνική δυναμική, που εκ νέου σήμερα, ευτυχώς, αναπτύσσεται σε θετική κατεύθυνση. Συνεπώς, ευκταία είναι μόνο μια ιδέα της μόρφωσης που συνδέεται με μια επίμονη διαδικασία προβληματισμού σχετικά με τις ανάγκες και τις προκλήσεις της κοινωνίας.
Αυτές οι ανάγκες μπορούν να διερευνηθούν μόνο με δημοκρατική συνεργασία με όλους τους συμμετέχοντες φορείς αλλά και τους νέους απροσδόκητους συμμάχους μας, τους αντιπρόσωπους της πληγωμένης ατομικότητας, τους μοναχικούς αποκλεισμένους της "νέας κατώτερης τάξης", που επιτέλους αποκτούν φωνή.

Τετάρτη, 4 Φεβρουαρίου 2015

Εγώ εγώ, εγώ εγώ εγώ. Εγώ! Εκατομμύρια εγώ .. Απολύτως!..


Υπάρχουν περιπτώσεις που η κριτική, αλλά και η σάτιρα σηκώνουν τα χέρια ψηλά! Και τα πόδια!
 Άλλες φορές λιπόθυμες και ξέπνοες απ' τα γέλια, ..κι άλλες φορές για να φασκελώσουν χειροπόδαρα τα επουράνια, ..που στέκουν ακόμη, και δεν κατακρημνίζονται στο κεφάλι μας όπως κι η παρέα του Αστερίξ φοβότανε, με όσα ............ άκουγε !!!!
Μια τέτοια μαγική σκηνή ήταν και προχθές το βράδυ όταν εν τη ρύμη του λόγου, το γνωστό δηλαδή παραλήρημά του, η Αυτού Χυδαιότης δήλωσε ότι ο πρώτος που έδιωξε την τρόϊκα ήταν αυτός!
Παραδέχτηκε βέβαια ότι μετά την διώξανε κι άλλοι, ή θα την διώξουν στο μέλλον, αλλά όχι με την επιτυχία που αυτός το έκανε!
     Freeze ο παρουσιαστής-δημοσιογράφος-εκδότης-''όπου φυσάει ο άνεμος πάω'',
   ..freeze το στούντιο,
     freeze το πανελλήνιο, παραλίγο να γίνουμε συλλήβδην ο Frozen Planet!
Ο υπαίτιος του νόμου περί (αν)ευθυνότητας των υπουργών, ο ΑΠΟΛΥΤΩΣ  υπεύθυνος για το χαράτσι στα ακίνητα στους λογαριασμούς της ΔΕΗ, ..ο καρπαζοεισπράκτορας του Γιούνκερ , η παραδουλεύτρα των μνημονίων και του υπηρέτη τους τσικ-λεβέντη Ψευταρά, ..ο άνθρωπος που κέρδισε την εκτός κάγκελου παράταση του βίου του στηρίζοντας την χειρότερη κυβέρνηση δωσίλογων από καταβολής του ελληνικού κράτους, όντας φρικτός δωσίλογος και ο ίδιος, ..αυτοπλασσάρεται τώρα ως απηνής διώκτης της τρόϊκας και αντίθετος των μνημονίων!
     Πώς αλλιώς όμως θα μπορούσε να ικανοποιήσει το ανίατα άρρωστο ''ΕΓΩ'' του;
     Πώς θα μπορούσε να γίνει κάτι στον πολιτικό χάρτη της χώρας, χωρίς το υπερτραφές και υπέρβαρο ''ΕΓΩ'' του να πετιέται τσουπ! ως πορδή εκκωφαντική και δύσοσμη;
     Στο ψυχιατρείο αδέλφια  μου, στο ψυχιατρείο!..
     Ρε τί αντέξαμε τόσα χρόνια!
     Ρε δεν θ' απαλλαγούμε ποτέ απ' τις φάτσες τους;
     Και μερικοί του φιλάνε και το χέρι!
     Άβυσσος η ψυχή του Έλληνα!.. σου λέω  Άβυσσος !!!!
                                                                                                                 ger

Τρίτη, 3 Φεβρουαρίου 2015

Υπουργός Παιδείας: Προτζέκτορες, επιδιασκόπια και λοιπά υποκατάστατα αποστειρώνουν τη διδακτική σχέση. Την εξαϋλώνουν τείνοντας τελικά να την καταργήσουν




Η διδακτική σχέση
Αριστείδης Μπαλτάς

Τούτον τον καιρό οι εκπαιδευτικοί όλων των βαθμίδων αγωνίζονται σε πολλά μέτωπα. Διαθεσιμότητες, απολύσεις, μειώσεις, ελλείμματα, ψευδο-αξιολογήσεις, γραφειοκρατική ασφυξία, το άγχος να καλυφθεί η περιβόητη διδακτέα ύλη. Και μαζί ο καθημερινός αγώνας στην τάξη. Μέσα στη διδακτική σχέση και για τη διδακτική σχέση. Όπου αρχίζουν όλα.
Η διδακτική σχέση είναι σχέση ενσώματη. Δεν περιορίζεται σε λόγια, αλλά περιλαμβάνει τον τόνο, την ένταση, το χρώμα και τους κυματισμούς της φωνής, το βλέμμα, το χαμόγελο, την έκφραση του προσώπου, τη χειρονομία, την κίνηση του σώματος ολόκληρου. Η κιμωλία και ο πίνακας είναι οργανική επέκταση των παραπάνω. Ακόμη κι αν -ή επειδή- είναι κακής ποιότητας και λερώνουν. Προτζέκτορες, επιδιασκόπια και λοιπά υποκατάστατα αποστειρώνουν τη διδακτική σχέση. Την εξαϋλώνουν τείνοντας τελικά να την καταργήσουν.
Η διδακτική σχέση είναι σχέση διακινδύνευσης και σχέση αναγνώρισης. Σχέση αμοιβαίας ενθάρρυνσης και αμοιβαίας κριτικής. Σχέση ευθύνης. Εκεί η αυτενέργεια αρθρώνεται με σεβασμό. Και, ως σχέση, ασκεί, δηλαδή διδάσκει έμπρακτα, αυτόν τον σεβασμό. Αυτό και μόνον αυτό είναι το περιεχόμενο της αναγκαίας πειθαρχίας.
Θεμελιώδες αιτούμενο της διδακτικής σχέσης είναι να διαλύει φόβους και αναστολές απέναντι στη γνώση. Να καθιστά την τάξη τόπο ελεύθερης διατύπωσης της απορίας, γιατί η απορία είναι δύναμη και τα παιδιά ξέρουν πάντα περισσότερα απ’ ό,τι αφήνουν να φανεί. Και ταυτόχρονα να καθιστά τον μόχθο που οδηγεί στη γνώση αγαπητό, την ίδια τη γνώση απολαυστική. Με βάση την απαράβατη αρχή ότι όποιος έχει μάθει να μιλάει μπορεί να μάθει οτιδήποτε. Εφόσον ενδιαφέρεται. Δηλαδή, αν ο δάσκαλος τον πείσει έμπρακτα και διά του παραδείγματος να αφεθεί στη σαγήνη της γνώσης και των δρόμων που οδηγούν σ’ εκείνη.
Στόχος της διδακτικής σχέσης είναι να αναδεικνύει τις κλίσεις (πάντα υπάρχουν) και να καλλιεργεί τα ταλέντα (πάντα στον πληθυντικό) που κάθε μαθητής και μαθήτρια διαθέτει, ίσως ανεπίγνωστα. Για τον καθένα χωριστά, αλλά και για όλους μαζί. Συν-λογικά. Να τονώνει και να εδραιώνει αυτοπεποίθηση. Με αιδώ και περίσκεψη. Χωρίς αλαζονεία. Ώστε διδάσκοντες και διδασκόμενοι να ανακαλύπτουν από κοινού κλίσεις και να συνενώνουν ταλέντα.
Τα παραπάνω κατανοούνται εύκολα από δασκάλους και μαθητές. Γιατί απορρέουν άμεσα από τον ίδιο τον διδακτικό μόχθο. Αλλά είναι δύσκολα στην εφαρμογή. Γιατί η διδακτική σχέση εμπλέκεται με μύρια έξωθεν επιβαλλόμενα εμπόδια. Που αποσκοπούν, σχεδόν από πρόθεση, να αποστερήσουν τη διδακτική σχέση από τη σάρκα της. Προς όφελος μιας στεγνής και τελικά αδυσώπητης γραφειοκρατίας που εξυπηρετεί αυτόματα τους εξαρχής ευνοημένους από το εκπαιδευτικό σύστημα.
Παρά τα λογής εμπόδια, δεν μας επιτρέπεται να αμελούμε ή να υποβαθμίζουμε το μέτωπο της διδακτικής σχέσης. Γιατί από εκεί αρχίζουν όλα. Οφείλουμε να αναλάβουμε τις πρωτοβουλίες που ονειρευόμαστε, εκεί όπου βρισκόμαστε και όπως μπορούμε να τις οργανώσουμε. Διευρύνοντας κάθε στιγμή μέσα στην τάξη και γύρω από την τάξη τα όρια του εφικτού. Χωρίς να περιμένουμε. Γιατί η διδακτική σχέση είναι υπόθεση της κοινωνίας. Όχι μιας κυβέρνησης. Ούτε καν μιας κυβέρνησης της Αριστεράς. Όσο δεν αναλαμβάνουμε τέτοιες πρωτοβουλίες, τόσο παραμένουμε έρμαια της τρέχουσας μοίρας μας. Αφού το μέλλον αρχίζει πάντα από τη διδακτική σχέση. Και από σήμερα.

Κυριακή, 1 Φεβρουαρίου 2015

ΔΕΝ ΜΠΟΡΕΣΑ ΝΑ ΤΟΝ ΧΩΝΕΨΩ ..





«Το Γιούρογκρουπ και ο Πρόεδρός του ο Ολλανδός είναι οι εικόνες που με βασανίζουν. Πέρασα τόσα και τόσα γιατί η Μοίρα με γέννησε Έλληνα που πρέπει να υπομένει τα καπρίτσια των ισχυρών, να σκύβει το κεφάλι και να μάθει ακόμα και να τους αγαπά! Αυτόν όμως τον Ολλανδό με τα γυαλάκια ποτέ μου δεν μπόρεσα να χωνέψω, αν και μικρός έπινα γάλα Nestle», γράφει ο κ. Θεοδωράκης.

«Ήρθε λοιπόν φουριόζος με την έπαρση του Αφεντικού, για να τραβήξει τα αυτιά των άτακτων υπηκόων μιας φυλής για γέλια και για κλάματα που σήκωσε κεφάλι ξεχνώντας πως είναι αποπαίδι της Ευρώπης, του Γιούρογκρουπ και του Προέδρου του κυρίου Γερουν Νταϊσελμπλουμ», προσθέτει.

«Και τότε συνέβη ένα θαύμα, σαν κι αυτά τα ξεχασμένα στα βάθη της μνήμης μου. Δύο εκπρόσωποι αυτού του Λαού της β΄ κατηγορίας, ο Τσίπρας και ο Βαρουφάκης, με σπάνια ψυχραιμία και ευγένεια, τον τύλιξαν μέσα σε δυο φωτεινά και ωραία ΟΧΙ, που τον κεραυνοβόλησαν, σε σημείο που να ξεχάσει την ευγενική του καταγωγή του Άρχοντα Ευρωπαίου και να μην ξέρει πώς και από πού να φύγει», σημειώνει ακόμη.

«Εδώ, στο σημείο αυτό, τα ξεχνάμε όλα. Ξαναγινόμαστε Ωραίοι Έλληνες. Και ψηλώνουμε κι εμείς. Πώς και γιατί έγινε και πού θα οδηγήσει, είναι λεπτομέρειες για τον Έλληνα που έζησε και επέζησε με τα Σύμβολα. Και θεωρώ μικρόψυχο το να μετράμε κουκιά σε μια στιγμή εθνικής αναλαμπής», καταλήγει.